«Δεν ξέρω πότε ακριβώς αποφάσισα να του το πω. Ίσως ήταν μετά από μια ακόμη νύχτα που προσποιήθηκα, που χαμογέλασα και γύρισα πλευρό με την ελπίδα ότι το ψέμα δεν θα με βάραινε τόσο. Ίσως ήταν η ανάγκη να είμαι ειλικρινής, να νιώσω αληθινή, να σταματήσω να κουβαλάω αυτό το μυστικό που έμοιαζε να μου ροκανίζει τη σχέση από μέσα.
Τον αγαπούσα, και αυτό έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Δεν ήθελα να τον πληγώσω, ούτε να τον κάνω να νιώσει ανεπαρκής. Δεν ήταν θέμα αγάπης ή έλξης – κάθε άλλο. Απλά, κάτι δεν είχε δουλέψει ποτέ σωστά για μένα, κι όμως δεν είχα βρει ποτέ το κουράγιο να το παραδεχτώ, ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό.
Όταν τελικά το είπα, η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που ένιωθα πως θα σωριαστώ. “Δεν είχα ποτέ οργασμό”, ψιθύρισα, και η σιωπή που ακολούθησε έμοιαζε να απλώνεται σαν παχύ, ασήκωτο πέπλο ανάμεσά μας.
