Μετά το πρώτο μου διαζύγιο, πήρα την μικρή μου κόρη στο σπίτι και της υποσχέθηκα πως θα την προστατεύω για πάντα, ό,τι κι αν συμβεί.

Με λένε Κατερίνα, είμαι τριάντα εννέα ετών και ζω στη Θεσσαλονίκη. Πάντα πίστευα πως ήμουν μια καλή μητέρα.

Μετά το πρώτο μου διαζύγιο, πήρα την μικρή μου κόρη στο σπίτι και της υποσχέθηκα πως θα την προστατεύω για πάντα, ό,τι κι αν συμβεί.

Τρία χρόνια αργότερα, γνώρισα τον Γιάννη, έναν ήρεμο, ευγενικό άντρα, που όπως κι εγώ, ήξερε τι σημαίνει μοναξιά. Ήταν σταθερός, γλυκός και ποτέ δεν έκανε την κόρη μου να νιώσει ότι δεν ανήκει στην οικογένεια.

Πίστεψα πως, ύστερα από τόσες καταιγίδες, εγώ και το κοριτσάκι μου είχαμε επιτέλους βρει γαλήνη.

Κάτι όμως δεν πήγαινε καλά

Η κόρη μου, η Σοφία, έγινε επτά χρονών φέτος. Από μικρή είχε πρόβλημα με τον ύπνο. Ξυπνούσε συχνά κλαίγοντας μέσα στη νύχτα, άλλοτε βρέχοντας το κρεβάτι, άλλοτε ουρλιάζοντας χωρίς λόγο.

Νόμιζα πως της έλειπε η παρουσία ενός πατέρα — έτσι, όταν ο Γιάννης μπήκε στη ζωή μας, πίστεψα πως όλα αυτά θα αλλάξουν.

Όμως δεν άλλαξαν.

Η Σοφία συνέχιζε να κλαίει στον ύπνο της και, κάποιες φορές, όταν κοιτούσε στο κενό, τα μάτια της έμοιαζαν χαμένα… σαν να ταξίδευαν κάπου μακριά.

Τον περασμένο μήνα, άρχισα να παρατηρώ κάτι περίεργο.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >
Πηγή: www.tilestwra.com

Κοινοποιήστε στο Facebook

Διαβάστε ακόμα